Boemska slika života

Pančevo – Aleksandar Sale Alimpić, bio je slikar, član ULUS-a, a pored mnogih nadarenosti, odabrao je da slikarski talenat bude sveprisutni deo njegovog životnog puta koji se završio, prerano, prošle godine. Saletu, kako su ga znali i zvali prijatelji, i njegovi sugrađani, Narodni muzej u Pančevu priredio je retrospektivnu izložbu, njemu u čast, izbor dela koja su ostala mahom u porodičnoj i privatnim kolekcijama. Nema sumnje da je upravo slikarstvo bilo savršeno skrojeno za njega, spajajući u njegovom stvaralaštvu kreativnost, slikarstvo i religiju.

– Ova izložba je jedna kompaktna celina, značajna i zato da Pančevci ne zaborave umetnika kakav je bio Aleksandar, čoveka avanturističkog duha, s mnoštvom kvaliteta i talenata. Njegov odlazak u naponu stvaralačke snage, veliki je gubitak za pančevačku umetničku i likovnu scenu – rekao je akademski slikar Čedomir Kesić, koji je vodio slikarsku radionicu pri Domu omladine Pančevo, u kojoj je Alimpić stekao prva znanja o slikarstvu, da bi potom upisao Akademiju za crkveno slikarstvo.

Nakon akademije pošao je u očekivanom smeru i uskoro dobio posao dostojan svog majstorstva – oslikavanje manastirske crkve u Hajdučici, gde, kako napominje istoričar umetnosti, Damir Prašnikar, izbija bujnost njegovog izraza – predimenzionirani anđeli, široki potezi četke, netipične boje. Ovaj početak je utirao dalji put kojim je neminovno išao. Birajući teme, način izvedbe, njegove ikone su uvek tu da izmame usklik iznenađenja, zadivljenosti svojom originalnošću, ekspresivnošću i invencijom. Kasnije na „svetovne teme” – motivi, prizori, naslikane scene života koji se kovitlao oko njega.

– Tako sa jednog platna posmatra „banda” svirača, tamburaša, okruženih nebrojenim ispijenim čašama; drugde, pak, vidimo univerzalni odjek „tri gracije”, zapravo tri zavodljive dame naše sadašnjosti. Sve ove slike, pa i mnogobrojne nepomenute, možemo i moramo da shvatimo kao komadiće nekakvog čudesnog mozaika, koji kada se sklopi daje jednu šarenu i boemsku sliku života čoveka koji ih je stvorio – napominje Prašnikar.

U Alimpićevom opusu rađa se i čitav niz slika o nečem dubljem od gradske svakodnevice, o iskonskim motivima, o nemiru čoveka skučenog između višespratnica i saobraćajnica. Opet, trećoj grupi slika, dodaje kritika, pripada njegova reinterpretacija religijskih motiva, slikarstvo inspirisano promišljanjima o religiji, ne kao o nečemu odvojenom od čoveka, strogom i hijerarhijskom, već o božanskom prisustvu u svemu oko nas i u nama.

– Ne možemo govoriti o određenom „stilu” ili „pravcu” u kome je on stvarao, jer bi svako kalupljenje bilo strano i njegovom duhu i četkici. Aleksandar Alimpić je stvarao u stilu Alimpića. Život, radost, nesputanost, oniričke vizije, sve to nam slike Aleksandra Alimpića kazuju direktno u lice, predstavljaju nam, prenose putem univerzalnog jezika slikarstva – zaključuje istoričar umetnosti Damir Prašnikar.