Nema Kana bez legendarnih veterana

Kan – Nema Kana bez veterana, a da je tako pokazale su ushićene reakcije poštovanja i obožavanja i publike i filmskih profesionalaca na dolazak legendarnog Frensisa Forda Kopole (85), Pola Šredera (77) i Džordža Milera (79) sa svojim novim delima u veliki Teatar Limijer.

Zajedno sa svojim glumcima uzburkali su Kroazetu i podsetili na to šta zapravo znači filmska režija i sa kakvom lakoćom oni još uvek mogu da drže lekcije. Mnogima. Pa i oskarovcu Jorgosu Lantimosu, čiji je dvoipočasovni bajkoliki triptih „Sva lica dobrote” – o čoveku koji traži kontrolu nad svojim životom, policajcu što u moru pronalazi svoju izgubljenu ženu ne prepoznavši je i o ženi u potrazi za osobom izuzetne moći – i preterano „uvrnut” i „iščašen” i kao celina znatno ispod očekivanog od ovog glorifikovanog grčko-britanskog autora, koji je sa svojim istragama slobodne volje i konformizma već opasno upao u manirizam. Jedino je zanimljivo gledati opet na platnu Vilema Dafoa, Emu Stoun i Džesija Plemonsa.

Iako peti „Pobesneli Maks” uopšte nije toliko „besan”, slavni Australijanac Džordž Miler je sa sagom o „Furiozi” rediteljski potvrdio da ova dugovečna postapokaliptička saga, u kojoj se svojevremeno proslavio Mel Gibson, i dalje ima i smisao i svrhu. I milionske fanove širom sveta. „Furioza – Saga o Pobesnelom Maksu” odmah posle Kana, gde je prikazan van konkurencije, ulazi u bioskope.

Jedan od stubova „Novog Holivuda”, scenarista, reditelj i glumac Pol Šreder, pedeset godina posle zajedničkog debija sa filmom „Taksista” u režiji Martina Skorsezea, u glavni takmičarski program 77. Kana dolazi sa filmom „O Kanada”, u kojem glavne uloge tumače Ričard Gir i Uma Turman. Kroz izvrsno napisan scenario, adaptaciji romana Rasela Benksa, Šreder priča o Amerikancu, nekadašnjem antiratnom aktivisti Leonardu Fajfu (Ričard Gir), koji je postao slavni kanadski reditelj dokumentarnih filmova i profesor koji na kraju života daje ispovest u dokumentarcu svojih nekadašnjih studenata, a sada poznatih autora. Profesorovo priznanje snimljeno je pred njegovom suprugom (Uma Turman), koja je mislila da o njemu zna sve. Film je strukturisan kao slagalica razbacanih uspomena predstavljenih u različitim filmskim formatima, što film „O Kanada” čini uzbudljivim i napetim koliko i povremeno misterioznim. Kao i mnoge likove u filmovima Pola Šredera, i ovde glavnog junaka proganja vojska. To još davno odbijanje odlaska u Vijetnamski rat. Šreder se ponovo povezuje sa narativnim strukturama svojih ranih filmova, u kojima opisuju traženje spasa usamljenih likova izjedanih unutrašnjim ponorima…

Sa teškim problemima, između stvarnosti i fantazije, kroz priču o dvanaestogodišnjoj devojčici Bejli, engleska rediteljka Andrea Arnold („Krava”, „Akvarijum”) u filmu „Ptica” ponovo znalački „vrti” istu temu – sazrevanje u sirotinjskim i disfunkcionalnim okolnostima. Bejli, koja je na pragu puberteta, živi sa samohranim ocem Bagom i bratom Hanterom u skvotu u Severnom Kentu, odvojena od majke, koja je dobila još troje dece.  U „Ptici” ptice igraju svoju ulogu, ponekad realističnu, a ponekad imaginarnu, često i nadrealnu, a glavna junakinja pokušava da izađe iz sopstvenog kaveza i leti, poput tih ptica što ih stalno snima mobilnim telefonom. Buntovnička želja za istraživanjem slobode i bekstvo od nesređenih roditeljskih života.

Mnogi elementi u „Ptici” Arnoldove imaju realističke naboje kao da su preuzeti ili „citirani” iz filmova Kena Louča i Majka Lija, što je za ovu autorku neočekivano. S druge strane, postojanje lirske i poetske atmosfere bude asocijacije na filmove Terensa Dejvisa. Puno je i simbolike. Možda čak i previše. Ali puno je i autorkine ljubavi prema likovima koje su ispunili glumci Nikija Adams (Bejli), Beri Kegan (otac) i Franc Rogovski (Berd).

U glavnom takmičarskom programu tokom vikenda biće viđeni filmovi Žaka Odijara, Đa Žangkea i Kirila Serebrenikova...