Priče iz šabačke berberske radionice

Kao i mnogi berberi koji su živeli i radili u Šapcu, i Milan Bekvalac je rođeni Prečanin, kako su Šapčani voleli da nazovu ljude koji su rođeni s leve obale Save. Još pre Drugog svetskog rata kao berberski radnik bio je levičarski nastrojen. Učestvovao je u svim aktivnostima za poboljšanje položaja i prava radnika. Po izbijanju Drugog svetskog rata prijavio se među prvima i 1941. godine se priključio narodnooslobodilačkom pokretu. U Treću podgoričku četu stupio je 4. septembra. Čitavu 1941. godinu borio se u svim bitkama Valjevsko-partizanskog odreda i s ostacima Mačvanskog odreda u noći između 5. i 6. marta 1941. prešao u Bosnu. U Foči su se susreli s Glavnim štabom.

Znajući da je Milan Bekvalac berberin, a kako je drug Tito imao potrebu za šišanjem, pozvan je da podšiša i druga Tita. Milan nije imao sav potreban berberski alat. Makaze i ostalo pozajmio je od vojničkih bolničara. Prilikom podšišivanja, drug Tito je Milanu stavio primedbu: „Slušaj, majstore, ovo nešto čupa! Nije u redu!” A Milan mu na to odgovori: „Ja, druže Tito, nisam došao da budem berberin, da šišam i brijem. Došao sam da se borim protiv okupatora i domaćih izdajnika!”

Poslednji put Milan Bekvalac je podšišao Tita u Jajcu 1943, pred Drugo zasedanje AVNOJ-a. Posle rata je penzionisan u činu kapetana i tada je počeo njegov pravi penzionerski i šabački život, uz obnavljanje starih kolegijalnih veza, u kojima je prednjačio Petar Pušić, tada već glumac, a njegov kolega. Milina je bilo pogledati, u slobodno vreme šetnji, Petra Pušića i Milana Bekvalca, koji se do kraja života nisu razdvajali.

A u tom Šabačkom pozorištu Petar Pušić je već zatekao proverenog berberskog radnika Aleksandra Popovića, glumca, a kasnije poznatog vlasuljara i šminkera spomenutog Šabačkog pozorišta. Popovića je poznati reditelj Aleksandar Ognjenović angažovao za uloge u predstavama „Sile” Dobrice Ćosića, a da čudo bude veće, njegova druga uloga je bila „za mnoge druge prevelik zalogaj”, a on se pokazao i dokazao u „Bogojavljenskoj noći”, drami legendarnog Šekspira, u kojoj je glumio Favijana, slugu na dvoru Olivija. Da ironija bude veća, mnogi glumci provedu ceo radni vek u čežnji da glume Šekspira, a Aleksandar je imao sreću da to postigne već na početku glumačke karijere.

Aleksandar Popović, glumac, završio je radni vek kao profesionalni vlasuljar i šminker, i dan-danas je veoma rado viđen u pozorištu „Ljubiša Jovanović”, a ako zatreba, u svakom trenutku je raspoložen da pruži svaku vrstu pomoći. Petar Pušić i Aleksandar Popović, može se slobodno reći, umetnici berberskog umeća, dali su veliki doprinos i pozorišnoj kulturi našega grada.

Živan Jeremić,
berberski majstor u penziji