U prostoru instalacije

Opšte mesto u savremenoj k ulturi je transfer zgrada i prostora koji pripadaju istoriji arhitekture, ali gubitkom primarne funkcije oživljeni su postavkama savremenih umetničkih projekata.Tako je u autentičnom prostoru Sahat-kapije na Beogradskoj tvrđavi Vesna Knežević postavila svoju instalaciju „La Tortura”, nastavljajući da u sopstvenom vizuelnom opusu profiliše moć metaforičnih koncentrata.

Ispunjena životnom energijom i kreativnom strašću, slikarka je centar svog stvaralačkog bića posvetila emotivnom polju čulnog života homo ludensa u kojem je poljubac ukodiran u moć intimnog dodira i plamena ljubavi. Moguće da je njen vitalni moto „Sve što izgleda može postati bajka.”

Može se reći, iskustvo zrelog stvaralačkog doba i osvajanje prostora slobode u odnosu na rad i njegov koncept kao događaj oslobađao je standard statičnog slikanog polja u prostor instalacije, viđenim na nedavnim izložbama Vesne Knežević.

Indikativan naslov novog rada – instalacije – „La Tortura” u svom osnovnom motivskom polazištu fokusira ženski torzo, tangirajući osetljive aspekte bića i tela i njihove kontraste (od ljubavi do femicida), u kojima život femine nije što i poljem proći. Sahat-kapija, lokalitet sublimacije istorije i kulture, svojom galerijom zasvođenih lukova i nišama u kojima dominiraju figure sa arheoloških nalazišta, postaje izazovni prostor za dijalog o egzistencijalnoj nužnosti jedinke u planetarnoj dijaboličnoj pozornici (ne)vremena.

Polazeći od slike galerijskih dimenzija, izložene u izdvojenom prostoru kao matrica-torzo na crvenom fonu, slikarka potom uvodi u razuđeni idejni koncept instalacije centar ove postavke. Pokušaj harmonizacije značenjske i plastičke strukture osim motivom naglašen je i izborom tkanina od kojih je instalacija načinjena. Očito, ambijentalizacija prostora sugerisana je razapetim tkaninama koje su kompoziciono uritmovane od dominantnih vertikalnih ploha, do zanjihanih talasastih transparentnih levitacija ili nemarno zgužvanih crteža na plastičnoj foliji sa kojih svetlost nemirno treperi.

Belina zidova i svoda strukturišu ovaj scenični događaj, čiji su idejni koncept i vizuelna prostornost potencirani intenzivnim crvenim, okernim, belim, ružičastim ili crnim tkaninama; u ovim razbuktalim kolorističkim vrednostima artikulisani su različiti nivoi stanja emocija. Svakako, u tako oživljenoj atmosferi vizuelnu igru nastavljaju manje ili više čitljivo crtani ženski torzoi koji u ovom kreativnom procesu reflektuju fragilnost ženskog bića, identitet ličnosti i njenog fizičkog i mentalnog prostora. „Torzo je meta, prijemnik-amortizer za sve tenzije i ranjivosti iznutra i spolja, za primanja i odupiranja, projekat svih znakovnih sistema od materinstva i ljubavi do teskobe i straha…”, piše u predgovoru izložbe Gordana Stanišić.

Harmonizacija značenjske i plastičke strukture obojena je izborom stila i umetničkom ekspresijom Vesne Knežević, čije su intuicija, senzibilitet, spontanost i liričnost ulančani u višedecenijski stvaralački tok.