Lepo tuđe perje

O prolaznosti stvari na ovome svetu govori i jedan detalj sa špice igrane serije „Otvorena vrata”. Tamo se, ukomponovan u virtuelnu scenografiju, pojavljuje i logo „Beobanke” (kao zgodan način da se oduži dug sponzoru).

Danas, kad je serija ponovo na ekranu, nema više „Beobanke” (o „Jugobanci” da se i ne govori), ali ni gotovo nijedne druge domaće banke od pre decenije i po. Zamenile su ih „Erste”, „Inteza”, „Rajfajzen”, „Hipo”, „Alfa”, „Sosijete ženeral”... A domaća serija, eto, opstaje, i iznova potvrđuje svoju stilsku izuzetnost među naslovima koji, što premijerno što reprizno, svedoče o vrednostima beogradske produkcije serija svih žanrova. No i onda i sada „Otvorena vrata” plene „otkačenim” likovima, situacijama i humorom, jednom, prvenstveno zahvaljujući tekstu Biljane Srbljanović (i nekolicine nastavljača, mahom mladih), za ovdašnje iskustvo neobičnim prosedeom. U tom preplitanju niti realnosti i apsurda, komičarskog gega i političke satire, tipskih pojava i šok efekata, u toj zabavnoj kombinaciji inteligentnog i duhovitog poigravanja stvarnošću, stvorena je još jedna moguća slika vremena koje se određuje kao istorijski dramatično i sudbonosno.

Ako je verovati merenjima i anketama gledanosti, „Otvorena vrata” trenutno su na vrhu liste domaćih serija koje, po pravilu, kod gledalaca imaju znatnu prednost nad inostranim. Poeni, dakle, idu Televiziji B92. Seriju je 1994. godine proizvela Radio-televizija Srbije (koproducentski s „Monte rojal pikčersom”), a pod uredničkom rukom Milovana Vitezovića, koji je (na čast mu) otvorio vrata televizije studentkinji dramaturgije i grupi reditelja različitih generacija. Što se serija sada našla na programu druge televizije verovatno je u nekoj vezi sa ugovorima i autorskim pravima, no činjenica je da je TV B92 napravio dobar potez. Valja umeti i kupiti, pa se u tom smislu ista TV kuća lepo zakitila i hrvatskom telenovelom „Dolina sunca” koja je, ako ni zbog čega drugog a ono zbog jezika, publici bliža i draža no latinoamerički originali (i bolja je, ruku na srce).

Srećom, RTS ima pun sopstveni fundus i može da zahvata i dublje i pliće, kako je činjeno baš ovog proleća. „Policajac sa Petlovog brda” razonođuje iznova ne samo Smokijevim šarmom nego i igrom one dece koja su u međuvremenu postala glumačke zvezde. A „Ulica lipa”, još sasvim sveža u sećanju, prija svojom blagošću i lirskom toplinom i budi želju za daljim praćenjem sudbine njenih junaka.

Izvesna doza naivnosti u ovim serijama godi budući da predstavlja odmor od atmosfere u vladajućoj većini.