Male tajne velike porodične sreće

Pula – Filmovi sa jakim ženskim likovima, zatim i filmovi namenjeni pre svega deci , koji podilaze željama publike, sudeći prema preciznom uvidu koji nudi 58. Pulski festival, glavno su odličje ove produkcijske godine u hrvatskoj kinematografiji.

Do kraja festivala u nacionalnom takmičarskom programu biće prikazana još tri filma: „Korak po korak” Biljane Čakić Veselič (scenario pisao Branko Šemen), „Mrak” Dana Okija i istorijski spektakl „Josef” Stanislava Tomića, za koji kažu da je inspirisan Titovim učešćem u Prvom svetskom ratu, a filmu „Ćaća” Dalibora Matanića, koji se i dalje drži na vrhu, pridružio se i film hrvatskog veterana Tomislava Radića „Kotlovina”.

U dokumentarističkom stilu i veoma nalik filmovima Dogme, Radićeva „Kotlovina” je pre svega prava mala zbirka čehovljevskih likova, odnosa i obrta – dragocena, duhovita i na trenutke tragikomična, ali i prilično duboka studija hrvatskog mentaliteta. U naizgled jednostavnoj priči o porodičnom okupljanju na pikniku, povodom dolaska iz Australije jedne od tri sestre, krije se mnogo složenih međusobnih odnosa i malih tajni „velike porodične sreće”, a sve je to garnirano duhovitim epizodama i visprenim (i sjajno napisanim) dijalozima i realističnom atmosferom ovakve vrste okupljanja. Znate ono, pokoja čašica više i puno galame, pričanja u isti glas i obaveznog otvaranja svih tekućih pitanja političkih teorija zavere. Veoma simpatičan Radićev film, stilski dosledan i ujednačeno ritmičan od početka do kraja. Lepo se gleda, iako je možda duži nego što je to poželjno, a svu moguću pažnju drže sjajno odabrani glumci, među kojima i Melita Jurišić, Igor Kovač i bravurozni Boris Buzančić, veoma zabavan u ulozi dede.

Iako je bila motivisana željom da pokaže rediteljsku hrabrost i načini moderan filmski „Dekameron”, debitantkinja u formi dugometražnog igranog filma – Irena Škorić, svojim filmom „7 seX 7”, pružila je manje nego što je mogla. Sedam erotskih novela, zapravo sedam kratkih igranih filmova, u po jednom kadru (to je zanimljivo i za pohvalu), uz poštovanje Aristotelovog načela jedinstva vremena, mesta i radnje, nude gledaocu sedam mogućih seksualnih vragolija. Više u naznakama, a manje eksplicitno. Problem ovog filma je u tome što ga je teško sagledati kao celinu – on ipak ostaje samo puki zbir sedam kratkih epizoda, od kojih su samo neke dovitljive i dobro napisane. Ni prikazana erotika, požuda i strast, nisu baš za preveliko uzbuđivanje – za to su Škorićevoj bili potrebni mnogo jači glumci nego što su oni koje je odabrala.

Tokom ovih proteklih dana u Puli, stiče se utisak da su najveća uzbuđenja nacionalnog takmičarskog programa, zapravo među filmovima nastalim u koprodukciji Hrvatske i zemalja okruženja. Sudeći po reakcijama domaćih i inostranih kritičara, za sada je najbolji utisak ostavio „Neprijatelj” Dejana Zečevića. O Zečevićevom filmu kritičar „Vjesnika” kaže i sledeće: „U „Neprijatelju” gde je Hrvatska sudelovala najvećim delom u postprodukciji, nailazimo na napetost kakva se retko viđa. Zečević je snimio genijalan film s uzbudljivom pričom. Odlično odglumljeni likovi pa tako i sjajni glumci, zgusnuto i pomalo klaustrofobično okruženje i neizvesnost do samoga kraja, čine „Neprijatelja” uzbudljivim filmskim iskustvom...”

Visoke ocene možemo dati i slovenačko-hrvatskom filmu „Laku noć gospođice” Metoda Peveca, fino sročenoj i taktilnoj porodičnoj drami, sa jakim ženskim likom privlačne, nežne i posvećene intelektualke, majke i supruge Hane, koja će doživeti da je prevare i muž, a kasnije i ljubavnik. Pevec svoju, zapravo klasičnu i pomalo bergmanovsku priču o muško–ženskim odnosima, vodi sigurno i dosledno, gradeći emocije korak po korak, fino dozirano, do samog finala. Izvrsna u filmu je glumica Polona Juh, a dobra ideja je i da se jedna od glavnih uloga poveri slovenačkom reditelju Janu Cvitkoviču. Suptilnoj vizuelnosti filma doprinosi fotografija Svena Pepeonika, ali i dobro ukomponovani i funkcionalni animirani delovi čudesne bajke koju majka izmišlja svake večeri, uspavljujući svoju ćerku, koju u budućim muško–ženskim odnosima kad-tad čeka ista sudbina.

Dansko-hrvatski film „Soba 304” Brigite Stermose, bio je nedavno viđen i na festivalu u Karlovim Varima, i to sa uspehom (nagrada za najbolju originalnu muziku). Višeslojni i stilski sinkopski zbir ličnih drama osoblja jednog hotela u Kopenhagenu, koje zajedno daju mozaičku priču o (sredovečnim) ljudima na životnim raskrsnicama, dopao se i hrvatskoj publici. U filmu zapažene uloge imaju i hrvatski glumci Ksenija Marinković, Ivo Gregurević i Leon Lučev...