Zanimljivo, moderno i stilizovano

Predstava "Tartif" reditelja Dušana Jovanovića je savremena, značajno teatralizovana interpretacija Molijerovog komada, moderno, jednostavno dizajnirana (scenograf Marko Japelj, kostimografkinja Jelena Proković). Igor Samobor u ulozi Tartifa nastupa bos, u crnom dugačkom kaputu, napuderisano belog lica, izigravajući bogobojažljivost i asketizam. Glumac u nekoliko navrata vidno teatralizuje svoje ponašanje i na taj način pokazuje svoju superiornost, odnosno gradi ciničan stav prema Orgonovoj naivnosti.

Jernej Šugman ozbiljno, bez karikaturalnih crta stvara lik ograničenog i lakovernog Orgona, dok Sabina Kogovšeg u oblikovanju infantilnosti Orgonove kćeri Marijane nastupa previše pojednostavljeno i izveštačeno, izvan svake suptilnosti, kao luda par exellance, bez nijansi koje bi ovom liku dale i druge aspekte, zbog čega u celini lik nije ubedljivo postavljen. Marijaninu družbenicu Dorinu Polona Juh igra uverljivije, dozirano teatralno, kao lucidnu i samosvesnu, nesporno najinteligentniju u okruženju Orgonove porodice. Pojedine scene u predstavi su veoma zanimljivo rešene jer podstiču uspostavljanje analitičkog odnosa prema Molijerovom tekstu. Na primer, ljubavna scena između Marijane i Valera (Saša Tabaković) realizovana je vrlo artificijelno. Dok se oni grle, Dorina na njih baca konfete i jasno teatralizuje situaciju, šireći na taj način dijapazon njenih značenja.

"Za sada nigde" Ane Lasić je zanimljiva drama koja fragmentarno i vremenski diskontinuirano predstavlja složene odnose u jednom ljubavnom trouglu, pri čemu se oštro i eksplicitno bavi pitanjima pripadnosti, lojalnosti i prijateljstva, strasti, ljubomore, odnosa savremene književnosti i tržišta, itd. Režija Aleksandra Popovskog je precizna, stilizovana, vizuelno i muzički vrlo atraktivna i funkcionalna (scenograf Branko Hojnik, kostimograf Jelena Proković, muzika Kiril Džajkovski). Predstava uzbudljivo materijalizuje izraženu emotivnost koja definiše likove i njihove odnose, putem sugestivne glume i niza promišljenih rediteljskih rešenja (upotreba maski, ogledala, songova).

Sva tri lika – spisateljica Sara (Barbara Cerar) i Alona (Eva Kraš), i izdavač Split (Uroš First), vrlo su složena i kontradiktorna, realna i podsticajna za analizu. I forma predstave, karakteristična po drastičnoj fragmentarnosti, u funkciji je utvrđivanja te bitne konfuzije koja, u osnovi, određuje aktere. Jedina mana predstave je njena dužina koja razvodnjava utisak; redukcijom pojedinih scena bi se zgusnuo njen tok, odnosno sprečilo povremeno gubljenje pažnje, pri čemu se ne bi mnogo izgubilo na značenjskom, kao ni na izvođačkom planu predstave.

Predstava "Klasa", prema tekstu Matjaža Župančiča, u režiji Mileta Koruna je takođe izrazito stilizovana, tragikomična predstava koja crnohumorno predstavlja fenomene postkapitalističkog društva, opsesije etiketama, brendovima, menadžmentom, modom. Glumci veoma markantno i jasno, iščašeno, plastično i autoironično igraju niz likova: voditelja konkursa za zaposlenje (Aleš Valič), terapeutkinju (Polona Juh), stilistkinju (Zvezdana Mlakar), muškarca koji jedini učestvuje na tom konkursu (Saša Tabaković), itd. Ipak, kako radnja u predstavi odmiče, inicijalna ideja se ne razrađuje niti produbljuje već značenja ostaju u okvirima ideje koja je na samom početku postavljena, zbog čega predstava na idejnom planu stagnira, odnosno ne razvija raskošne značenjske potencijale osnovne dramske situacije.