Bosna od postanja i jezik u Bosni

Prema podacima sa „Vikipedije”, iz zapisa Vizantijskog cara Porfirogenita (905–959), oblast Bosna, kao župa, potom kao kneževina, naseljena je Srbima i objedinjena u sastav Kneževine Srbije. Kako se od sedmog veka istorija Srbije menjala, ta promena se odražavala na sve Srbe, uključujući i Srbe iz oblasti Bosne, uskoro i Hercegovine, koja se pripojila Bosni, a zajedno Kneževini Srbiji.

Jezik u Kneževini Srbiji, za sav njen narod, bio je isti – srpski jezik.

Proizlazi da su Srbi nekad u Bosni i Hercegovini govorili srpskim jezikom.

Danas je srpski jezik u Bosni i Hercegovini ugrožen, što se može odraziti i na opstanak srpskog naroda.

Posle ratova devedesetih godina 20. veka Bosna i Hercegovina je osamostaljena država, stvorena je bosanska nacija, koju čine svi narodi koji žive u toj državi i proglašeno je postojanje bosanskog državnog jezika, pod nazivom – bosanski jezik.

Ideja o uvođenju bosanskog jezika potiče od Mađara Benjamina Kalaja (1839–1903), bivšeg austrougarskog političara, koji se zalagao za uvođenje tog jezika, kao zemaljskog, za sve stanovnike Bosne i Hercegovine, što je put i način stvaranja jednonacionalne Bosne i pretvaranja Srba u Bosance, a srpskog jezika u bosanski. Kalaj je želeo da ukine i Srbe i srpski jezik. To bi važilo i za druge narode Bosne, koji bi svi bili Bosanci.

Uvođenjem bosanskog jezika u novoj državi Bosni i Hercegovini ugroženi su srpska nacija i srpski jezik, a time i srpska kulturna baština.

Po tome proizlazi da srpski jezik danas u Bosni i Hercegovini ne postoji.

Radi očuvanja i zaštite srpskog jezika i ćiriličnog pisma, na sastanku u glavnom gradu Republike Srpske, Banjaluci, 23. jula 2020. godine zaključeno je da se u parlamentima Republike Srbije i Republike Srpske donesu dva istovetna zakona o srpskom jeziku i ćirilici. Učesnici su bili, pored predsednika Republike Srbije Aleksandra Vučića, član Predsedništva BiH Milorad Dodik i predsednica Republike Srpske Željka Cvijanović. Biće predviđene subvencije i podrške izdavačkim kućama koje upotrebljavaju ćirilicu.

Naglašeno je da je slobodna upotreba drugog pisma latinice – „jer je latinica naša”.

Ljubomir Iv. Jović,
penzioner, Progar.