Pravo na istinu

U rubrici Među nama 16. oktobra je objavljen tekst gospodina Milomira Miladinovića pod naslovom „Pomirenje ili svađa”, kojim se na neki način komentariše moje pismo objavljeno 9. oktobra.

Iako je moja prevashodna namera u navedenom dopisu bila da ukažem na uticaj ideologije Komunističke partije Jugoslavije, na ishod borbe između pokreta đenerala Dragoljuba Mihailovića i partizana pod vođstvom KPJ, gospodin Milomir Miladinović se samo delimično bavio ovim tekstom i pitanjima koja sam pokrenuo. Ponovo se, kao što je činjeno decenijama od strane zvanične propagande države koja je uspostavljena nakon Drugog svetskog rata, bavio samo pokretom đenerala Mihailovića i dokazivanjem da su to bili „loši momci” u tom sukobu.

Svi mi koji smo rođeni i živeli nakon pobede komunista u tom ratu bili smo svedoci neprekidne propagande kojom je dokazivano da su poraženi pokret, koji je jedini bio legalan i legitiman, činili domaći izdajnici, saradnici okupatora, ubice i koljači. Komunistička propaganda preko udžbenika u školama, svih medija, uz pomoć knjiga, filmova i pozorišnih predstava, uspevala je da ubedi dobar deo građana Jugoslavije u to da su predratni oficiri Jugoslavije i srpski seljaci koji su uglavnom činili ovaj pokret i koji su se odmetnuli u šume ne bi li se borili za oslobađanje postojeće države, u stvari, ubice i koljači. Posledice takve naopake propagande mogle su se osetiti u ratovima devedesetih godina prošlog veka, kad su svi protivnici srpskog naroda u ovim ratovima govorili da su Srbi četnici, što je označavalo nešto krajnje negativno.

Ovih dana oglasilo se Ministarstvo spoljnih poslova države Hrvatske, koje je osudilo podizanje spomenika đeneralu Mihailoviću zato što je reč o ratnom zločincu. Najveća ironija je kada ovo napiše država Hrvatska, pravni sledbenik Nezavisne države Hrvatske, koja je počinila jedan od najvećih genocida u Drugom svetskom ratu, čije tačne podatke, na žalost, ne znamo i koja je i sama počinila genocid devedesetih godina, kad je iselila nekoliko stotina hiljada Srba. Da li su podržavaoci te komunističke propagande bar danas svesni posledica koje su proizveli za srpski narod ili bi da i danas dokazuju nešto što nisu uspeli da dokažu za nepunih 80 godina? Da li je Jugoslavija ikada objavila broj civila koje su navodno ubili četnici, pošto bismo samo tim podatkom mogli da procenjujemo istinitost te propagande? Nikad nije utvrđeno ni objavljeno koliko je građana Srbije stradalo od strane komunista iz političkih razloga, a to je, po mom skromnom mišljenju, mnogo veći broj i osnovni razlog zašto mi od 1945. godine slabo baratamo istinom i stvarnim činjenicama.

Pokušaj gospodina Miladinovića da pomoću proglasa kralja Petra iz septembra 1944. godine dokazuje da je četnički pokret odbačen, neistinit je i nepošten. Kralj Petar nije odbacio četnički pokret, nego je pozvao đenerala Mihailovića da se njegov pokret stavi pod komandu maršala Tita, da se formira zajednička vlada Tito-Šubašić i da se nakon rata održe slobodni izbori. Naravno da je „demokrata” Tito, u skladu sa svojom ideologijom, izigrao vladu u Londonu i kralja Petra, ali je isto tako činjenica da je kralj Petar, koji je tada imao 21 godinu, ovaj proglas dao pod pritiskom zapadnih vlada, odnosno Velike Britanije. On je prevaren i izigran jer je tada silama pobednicama iz mnogo razloga odgovaralo da na vlast u Jugoslaviji dođe komunista Tito.

Gospodin Miladinović je u svom tekstu učinio vidan napredak kad je napomenuo da samo pojedinci iz JVuO nisu rehabilitovani, što bi značilo da nije istina ono što je zvanična propaganda širila decenijama.

U svakom slučaju, poziv autora na pomirenje, a protiv svađe, deluje razumno. Međutim, problem je u tome što pobednici nemaju s kim da se mire, pošto su poraženu stranu, na ovaj ili onaj način, uništili, odnosno oterali iz zemlje.

Državi Srbiji i njenim građanima potrebni su istina, humanizam, ne komunizam i briga o svakom pojedincu, ali smo, nažalost, daleko od toga.

Vladimir Slijepčević,
Beograd