Po maratonu se grad poznaje

Istanbul, metropola smeštena na dva kontinenta jedna je od najomiljenijih i najfrekventnijih turističkih destinacija u svetu, pa ipak gradske vlasti ne propuštaju ni najmanju priliku za novu, dodatnu promociju grada na Bosforu. O tome svedoči i odnos gradskih vlasti prema " Evroazija maratonu", jedinoj maratonskoj trci na svetu čija staza leži na dva kontinenta. Svesni potencijala svoje maratonske trke i u želji da je podignu na najveći mogući stepen gradske vlasti su odlučile da organizatore pomognu značajnom finansijskom injekcijom i "vest dana" u maratonskim i atletskim krugovima, ali i sportu uopšte, bila je da su gradske vlasti duplirale nagradni fond i da on sada iznosi milion i jedan dolar.

Istog trenutka istanbulski " Evroazija maraton" iskočio je iz osrednjosti i najavio da će konkurisati i najuglednijim i najmoćnijim svetskim maratonima. Već to mu je u nedelju donelo rekordnu grupu od oko 70 elitnih trkača u reci od desetinu hiljada trkača.

Istanbulski maraton bio je i zvanično Prvenstvo Balkana u maratonu, a u toj ulozi naizmenično se smenjuje sa "Beogradskim Banka inteza maratonom" i - tu prestaju sve sličnosti ove dve maratonske trke. U nedelju u Istambulu pobednici su dobili su po 60.000 dolara, a pobednici u Beogradu, koji je zbog uštede visinu pobedničke premije vezao za postignuti rezultat, ukupno 15.000 evra...

Sve nagrade (maraton i polumaraton i Prvenstvo Srbije) ove godine iznosile su ukupno oko 55.000 evra, ni deseti deo nagradnog fonda u Istanbulu.

Nekad je "Beogradski maraton" svoje razvojne planove vezivao za krilaticu "Kad može Njujork, može i Beograd" i po opštim ocenama, pre svega gostiju iz inostranstva, dosegao je savršenstvo u tehničkoj organizaciji, ali šta to vredi kad Beograd ustvari ne može ni ono što može Istanbul.

Razlog za to je lako naći u odnosu gradskih vlasti prema "Beogradskom maratonu", koji je dobio status priredbe od posebnog značaja za Beograd, odnosno najznačajnije tradicionalne gradske sportske manifestacije, ali ne i mesto u gradskom budžetu.

Ne računajući maratone 2002. i 2003. koje organizovani i finansirani u gradskoj režiji, Beograd za "svoj" maraton nije izdvojio ni dinar od 1997. godine kada je gradonačelnik bio Zoran Đinđić.

Dva izdanja organizovana u "sopstvenoj režiji" nisu bila na visini prethodnih pa je Skupština grada Beograda vratila "Beogradski maraton" timu koji ga je organizovao od 1990. godine, ali uz nova priznanja za dobru organizaciju, sjajnu promociju u celom svetu i atraktivne goste (Marlen Oti, Karl Luis, Bob Bimon, Majk Pauel), nije sledila ni najmanja finansijska podrška.

Istovremeno Grad, preko Sekretarijata za omladinu i sport, pomaže, sufinansira ili finansira većinu sportskih priredbi u Beogradu, manjom ili većom sumom, ali za najznačajniju ne daje ni paru!

Naravno, Skupština grada Beograda preko svojih sekretarijata i javnih komunalnih preduzeća učestvuje u organizaciji "Beogradskog maratona" i to košta, ali to se čini, u manjoj ili većoj meri i za druge manifestacije.