Mediteranska verovanja u smisao

Dve decenije festivala „Purgatorije” pada u vreme kada se svet ponovo pregrupiše, velike svetske sile kreiraju novu sliku sveta. Kultura tada deluje kao da neće preživeti nove svetske raspodele moći, ili kao nužno zlo, koje se mora uvažiti i zaobići, veli reditelj Boris Liješević, aktuelni selektor festivala „Purgatorije” u Tivtu. Kako pozorište opstaje u tom galimatijasu izopačenih vrednosti, očiglednog urušavanja etike, u vremenu bez kompasa i cilja, pitanje je kojim se reditelj Boris Liješević, kako kaže, bavio tragajući za takmičarskom selekcijom festivala „Purgatorije”, koji godinama unazad okuplja brojne umetnike i poklonike umetnosti u ambijentalnom prostoru Letnje pozornice u Tivtu. Ova mirisima mora obojena festivalska svetkovina u Boki kotorskoj ovoga puta traje čak 72 dana, do 31. avgusta, uz gotovo 30 zanimljivih programa, sa šest predstava u takmičarskoj selekciji. Sarajevski Kamerni teatar 55, odnosno nova predstava Kokana Mladenovića „Blank”, dramatizacija romana Feđe Štukana, nastupa večeras od 21.30 na Letnjoj pozornici u Tivtu.

– Pozorište svakom predstavom traži ugao iz koga svet izgleda celovit, a život smislen i taj ugao donosi publici kako bi se barem na par sati poverovalo da je sve ipak na svom mestu. Čak i tih par sati verovanja u smisao mogu da budu lekoviti za nas na kraju prve četvrtine 21. veka. Festival „Purgatorije” će ove godine svojoj publici ponuditi nekoliko takvih perspektiva iz kojih svet deluje drugačije – uverava Boris Liješević uz komentar:

– Nikada nisam bio poklonik tematski profilisanih selekcija, niti prilagođavanja selekcije određenoj slici sveta. Oduvek smatram da festivalskog gledaoca više interesuje niz dobrih i uzbudljivih predstava nego jedinstvena poruka proistekla iz konteksta selekcije. Kada isti taj gledalac sedne u gledalište i ugasi se svetlo, jedina želja je da ga sadržaj koji gleda uzbudi, nasmeje, rasplače, da glumac bude dovoljno dobar da se gledalac identifikuje sa njime, te da strahujući za njega, ili mu se pak smejući, zaboravi na sebe.

Predstava „Sedam sati sunčeve svetlosti” beogradskog Teatra na brdu otvorila je takmičarski festivalski program u Tivtu dirljivom a duhovitom pričom o borbi sa rakom dojke. Anica Dobra i Mirjana Karanović sa veštinom glumačkih majstora iznele su ovu bolnu priču u kojoj se sustižu suze i smeh. Svoju scensku kreativnost zatim je ukrstio „uštimani” trio Veljko Mićunović, Nevena Glušica i Ozren Grabari okupljen oko predstave „Contra mundum” inspirisane životom Salvadora Felipea Hasinta Dalija, jednog od najkreativnijih slikara svoga vremena. Tu je i novi veliki hit dramskog pozorišta „Gavela” iz Zagreba, razmaštani Rostanov „Sirano” u režiji Aleksandra Popovskog. Kritika je procenila da je to jedna od najboljih uloga maestralnog Ozrena Grabarića, koga beogradska publika jako dobro poznaje. I ova predstava tek što je krenula u svoj život, a tivatska publika dobila je priliku da je među prvima vidi.

Tu je još jedno delo koja tek počinje svoj život „Centrala za humor” rediteljke Olivere Olje Đorđević, ansambla Drame Narodnog pozorišta iz Beograda o posleratnom stradanju glumaca nacionalnog teatra koji su igrali u okupiranom Beogradu pred okupatorskim vlastima. Pred sam kraj festivala na takmičarskom repertoaru je i predstava Jugoslovenskog dramskog pozorišta „Muška suza” Aleksandra Popovskog sa glumačkim ansamblom koji predvode Nenad Jezdić, Vojin Ćetković, Sanja Marković, Zoran Cvijanović...