Slikar seoskih i istorijskih motiva

Srpsko slikarstvo ostalo je bez jednog od plodnijih i svestranijih slikara, sa više od 18.000 slika u tehnikama ulje i akril na platnu i raznovrsnom tematikom: pejzaži, seoski i istorijski motivi, spomenici, događaji i ličnosti!

Sahranjen je na Novom groblju u Beogradu, okružen spomenicima srpskih vojvoda Putnika, Mišića i Bojovića, Milunke Savić i Nadežde Petrović, Ruskom crkvom i Spomenikom braniocima Beograda – s mojom darivanom šajkačom na sanduku u znak zahvalnosti što je nacionalno i istorijski prepoznatljivu kapu srpskih domaćina i srpske vojske u oslobodilačkim ratovima ovekovečio na velikom broju svojih slika, a posebno na četiri monumentalne kompozicije posvećene kulturi sećanja na stogodišnjicu pobede u Prvom svetskom ratu – za koje je nagrađen Spomenicom Saveza potomaka ratnika (1912–1920).

„Plava grobnica” (2014) je „anatomija nacionalnog bola”, sa simboličnih 8.000 belih zvezdica za toliko srpskih junaka koji su prepešačili albansku golgotu i u nedostatku zemljišta na ostrvu Vido sahranjeni u „podvodnom sarkofagu” Jonskog mora. Sliku je u Sabornoj crkvi osveštao patrijarh Irinej, a bila je izložena u hramu Sv. Vasilija Ostroškog na Bežaniji i u holu Skupštine Srbije. Neuobičajeno, na drugoj strani slike je rodoljubiva pesma iz slikareve duše u bojićevskom stilu, zapis o srpskim vojničkim grobljima van granica Srbije i Imenoslov sa stotinama starih srpskih imena vojnika sahranjenih u plavetnilu mora poređanih po azbučnom redosledu – jer „ime je od kuma, a kum je od Boga”.

„Tamo daleko u vremenu i prostoru, sećanju i nezaboravu” (2016) najbogatija je portretima najzaslužnijih za pobedu u Velikom ratu – car Nikolaj Drugi Romanov, kralj Petar, srpske vojvode Putnik, Stepanović, Mišić i Bojović i njihovi neimenovani vojnici, najodlikovanija ratnica Milunka Savić, ratna bolničarka slikarka Nadežda Petrović, pesnik Bojić, srpski geniji Tesla i Pupin, deda Đorđe, čuvar vojničkog groblja Zejtinlik u Solunu... i novovremenski likovi Đokovića sa krstom kao simbolom pravoslavlja, kojim ga je darivao patrijarh Pavle, višedecenijski predsednik Saveza potomaka ratnika (1912–1920) puk. Marković, dobrotvor i predsednik Srpskih domaćina Nićifor Aničić... i portretom autora.

„Pukni, zoro” (2018) je slika vojnika oslobodioca u zagrljaju s majkom posle petogodišnjeg ratovanja, na kojoj je autor naslikao i 1.247 krstića koji simbolizuju po 1.000 srpskih poginulih vojnika i nedužno pobijenih žitelja (1914–1918) i po 9.000 njihovih nerođenih naslednika, koji su naš demografski gubitak na stogodišnjicu pobede u Velikom ratu – obavezujući „sve potomke Srba da budu u tom ramu samopoštovanja i ponosa” – kako je o njegovim slikama za života zapisao Radović.

„Naša sramota” (2019) je opominjuća slika Novaka Đokovića u uniformi srpskog vojnika iz Velikog rata kao vertikala sportskog pobedničkog srpskog gena, niz čije se lice slivaju suze dok gleda ratne veterane invalide koji prose „za koru hleba” da bi preživeli u slobodi koju su izborili – dok iznad njih lebdi boginja pravde Justicija.

Slike iz duše Miroslava Radovića danas su prisutne na svim kontinentima i ostaće u trajnom sećanju svih potomaka Srba, ma gde bili.