Sećanje na Zorana Radmilovića

Kad polazim od kuće mrzim i sebe i publiku, a kada predstava počne, sva ta mržnja i jed eksplodiraju u svoju suprotnost, u ljubav. Ovo je citat maga glume Zorana Radmilovića (Zaječar, 11. maj 1933 – Beograd, 21. jul 1985) koji se prepričava i danas. Povodom obeležavanja godišnjice smrti dramskog umetnika osobenog scenskog dara, legendarnog Zorana Radmilovića, večeras od 21 sat u Pozorišnom muzeju u Zaječaru biće predstavljena televizijska drama „Sladak život na srpski način”.

Pored velikana jugoslovenskog glumišta Zorana Radmilovića, po kome Narodno pozorište Timočke Krajine u Zaječaru nosi ime, u ovoj drami igrala su velika imena poput Milutina Butkovića, Vere Čukić, Taška Načića, Rahele Ferari... Dramu u kojoj se prikazuju vanbračne afere u miljeu elite provincijskog gradića u Srbiji režirao je Dragoslav Lazić, po scenariju Aleksandra Petrovića.

Zoran Radmilović, jedinstven po talentu kojim je osvajao scenu, ostao je upamćen po karakternim ulogama, ali i kao humorista i improvizator. Ispod nepristupačnog, namrgođenog nastupa, krio je svoje emocije. Bio je kozer koji nije propuštao priliku da iznenadi originalnim dosetkama. Njegovi najbliži svedočili su da je privatno bio povučen, stidljiv, skroman. Rođen je u Zaječaru, u građanskoj porodici. Otac je bio sudija, a deda, rodom Nemac, koji je ime Rihard promenio u Radmilo, arhitekta. Osnovnu školu i gimnaziju Zoran Radmilović završio je u rodnom Zaječaru. Iako stasao u centru varoši, u zrelim godinama ponekad je, sasvim uozbiljen, objašnjavao kako se mučio kao ubogi đak pešak. Bio je to izvesno njegov cinični otklon prema nametnutim vrednostima.

Gluma ga je osvojila u ranom detinjstvu, što ipak nije nailazilo na odobravanje u porodici. Zato je najpre dve godine studirao na Pravnom fakultetu. Potom je pokušao da pronađe utočište na arhitekturi, pa anglistici. Konačno upisuje Akademiju za pozorište, film, radio i televiziju. Diplomirao je u klasi Mate Miloševića, 1963. godine.   

Posle dugogodišnjeg amaterskog staža, profesionalno se posvećuje glumi 1962. godine, kada postaje član Beogradskog dramskog pozorišta. U ovom ansamblu zadržao se pet sezona, kada prelazi u Atelje 212. To je, tvrde tumači njegovog umetničkog rada, verovatno bio prelomni moment u njegovoj karijeri. Sticajem okolnosti, pojavio se u predstavi „Kralj Ibi” Alfreda Žarija, što se ispostavilo kao trijumf. Od te uloge odustao je Ljuba Tadić, pa je Radmilović dobio priliku. Ogledaće se u toj ulozi tokom naredne dve decenije, s velikim uspehom, kako na matičnoj sceni, tako i na brojnim gostovanjima: u SAD, Žarijevoj Francuskoj, Sovjetskom Savezu…

Kulturna javnost posebno ga pamti po „Radovanu Trećem” Dušana Kovačevića, gde je svojom glumom plenio. Prvu ulogu na filmu ostvario je u delu „Čudna devojka” Jovana Živanovića 1962. godine. Usledila su brojna filmska, televizijska i teatarska ostvarenja najrazličitijeg žanra. Ovaj svet napustio je 21. jula 1985. godine sa svega 52 godine.