Pustinjski Miki Maus

Pokušavajući da saznaju više o neobičnim životinjama i da očuvaju raznovrsnost životinjskog carstva na našoj planeti, zoolozi su se pre nešto više od godinu dana uputili u pusta peščana prostranstva Mongolije. Posle višednevnog lutanja, pronašli su ono što su tražili: omalenog glodara ogromnih ušiju koji, zahvaljujući dugim i snažnim zadnjim nogama, može da skakuće poput kengura. Simpatična životinjica, dugačka svega od osam do devet centimetara, čije telo neodoljivo podseća na mišje, nazvana je dugouhi skočimiš.

Majušnog stanovnika pustinje bilo je teško pronaći jer je aktivan uglavnom noću, dok se tokom dana krije među niskim žbunjem ili u jazbini, iz koje ga je teško izmamiti. O ovom glodaru, čiji je rep dvostruko duži od tela i na kraju ukrašen crno-belom kićankom od dugih dlaka, naučnici nisu uspeli da saznaju mnogo – zabeležili su uglavnom podatke o njegovom izgledu. Da bi bio što manje primetan kada nakratko izađe na dnevnu svetlost, dlaka na leđima mu je žućkastoriđa. Nožice su mu obrasle gustim dlačicama kako prilikom skakanja ne bi upadale u pesak, a zbog neobično velikih ušiju, koje su za trećinu duže od glave, zoolozi su ga nazvali i pustinjskim Mikijem Mausom.

Krzno, čija boja ovu životinjicu čini gotovo neprimetnom na pesku i među pustinjskim rastinjem, odlična je zaštita od grabljivaca, od kojih je najopasnija mala sova. I ogromne uši, kojima čuje i najmanji šum, pomažu mu da se na vreme sakrije od opasnosti.

Veruje se da se dugouhi skočimiš, kao i njegovi bliski rođaci kraćih ušiju, pari dva puta godišnje – za vreme leta, i da ženka okoti dva legla u kojima može biti i do šest mladunaca. Tokom godine promeni nekoliko jazbina. Privremena letnja jama služi mu da se skloni tokom dana, dok u zasedi čeka da naiđu insekti, koji su mu osnovna hrana. Strpljivo ih vreba, a zatim u pogodnom trenutku skoči i uhvati ih u letu. Ovaj glodar najčešće ima i posebnu rupu koju koristi u vreme noćnog lova. Najvažnije jazbine dugouhog skočimiša jesu letnja, u kojoj ženka donosi mlade na svet i brine se o njima dok se ne osamostale, i zimska, gde hladne mesece provodi spavajući.

Iako je „pustinjski Miki Maus” odlično prilagođen sredini u kojoj živi, zbog neprestanog uništavanja njegovog prirodnog staništa danas se nalazi na listi ugroženih životinja i preti mu opasnost od izumiranja.