Zaboravljene slike stvarnosti

Dugometražnim dokumentarnim, biografskim crno-belim filmom „Moj zanat” Mladena Matičevića o Arsenu Dediću, najvećoj živoj legendi jugoslovenskog i hrvatskog kantautorstva, počeo je iz godine u godinu sve ugledniji Festival dugometražnog dokumentarnog filma Beldoks.

Već danas na programu, u okviru celine „Kosovo i Metohija” u fokusu, biće prikazan jedan od dokumentaraca koji ne treba propustiti – „Pozorište iz kutije za cipele” Predraga Radonjića.

Uzbudljivi dokument o prognanoj Srpskoj drami Narodnog pozorišta u Prištini sa kojim autor otvara i pitanja: kako izgleda rad pozorišta koje se progoni iz grada u grad podeljen barikadama, kakva je uloga umetničkog čina u etnički podeljenom društvu, kakve su kulturne potrebe izolovanih ljudi kojima su uskraćena osnovna ljudska prava. O ovom izvrsnom filmu pisano je nedavno na stranicama „Politike”, a njegova premijera na Beldoksu je večeras u 20 sati u novoj sali Jugoslovenske kinoteke u Uzun Mirkovoj ulici.

Među filmovima koji nisu za propuštanje je i impozantni tri-D dokumentaristički omnibus film „Katedrale kulture”, čiji je inicijator i jedan od autora legendarni Vim Venders. Film se od sinoć pa sve do kraja festivala 14. maja, prikazuje u terminu od 20 časova u novootvorenom bioskopu Sinepleks u Tržnom centru „Ušće”, jer on ima sve poželjne uslove za pravi doživljaj ovog nesvakidašnjeg filma.

Osnovna ideja inicijatora ovog projekta sadržana je u pitanju – kada bi zgrade mogle da govore, šta bi rekle o nama? Ta ideja se razrađuje kroz posebne filmske celine čiju režiju, osim Vima Vendersa, potpisuju i Robert Redford, Mikael Glavoger, Karim Anjuz, Margaret Olin i Majkl Medsen.

U trodimenzionalnom filmu šest priča o dušama Mikael Glavoger, Karim Anjuz, Margaret Olin i Majkl Medsen.

U trodimenzionalnom filmu šest priča o dušama arhitektonskih remek-dela poput zdanja: Berlinske filharmonije, Narodne biblioteke Rusije, zatvora Halden (važi za najhumaniji na svetu), Salk instituta, Opere u Oslu i Centra Žorž Pompidu, govore mnogo toga o veličanstvenosti dizajna i arhitektonskih vizija, značaju u zajedničkom kulturološkom, civilizacijskom i istorijskom nasleđu, ali i o njihovim tvorcima i ljudima koji ih posećuju.

Vim Venders je nedavno na 64. Berlinalu izjavio da sva prikazana zdanja na neki način pokazuju i osobine živih, svesnih bića i da jasno svedoče o trenutku u kome su kreirana. Kao autor filma o Berlinskoj filharmoniji i njenoj uzbudljivoj koncertnoj dvorani čiji je tvorac nemački arhitekta Hans Šaron, Venders otkriva pravu istorijsku ironiju.

Arhitekta-modernista Šaron svojevremeno je kao „degenerik” bio smenjen od strane nacista, a glavni dirigent filharmonije, genijalni Herbert fon Karajan, bivši je član nacističkog pokreta. Ipak, zahvaljujući Karajanu Šaronovom rešenju Berlinske filharmonije danas se svet divi...

Premijeru na Beldoksu 13. maja u „Sava centru” imaće dugometražni dokumentarni film „Inercija prošlosti” beogradskog producenta, a sada i reditelja Dejana Vražalića. Rukovodeći se onom čuvenom da narodi koji ne znaju svoju prošlost, nemaju ni svoju budućnost, Vražalić iz više uglova osvetljava događaje od 27. marta 1941. godine.

O tome koliko današnji stanovnici Beograda i Novog Sada znaju o jednom od ključnih datuma naše nedavne prošlosti, svedoče uvodne scene poražavajućih rezultata ankete, koju je autor sproveo snimajući svoje neznalačke sagovornike u ulici 27. marta i Knez Mihailovoj i u centru Novog Sada.

Pošavši upravo od – masovnog nepoznavanja sopstvene istorije, neshvatanja značaja sopstvene snažne antifašističke prošlosti dok se drugi narodi u Evropi danas upinju da je izmisle, zatim uvodeći jednog po jednog veliki broj sagovornika od autoriteta i stručnosti i koristeći arhivske filmske materijale i originalne fotografije, Vražalić dosta uspešno zaokružuje temu.

Film „Inercija prošlosti” iznosi obilje činjenica. Baca i dosta svetla na mitske karakteristike ovog datuma o kojem se u udžbenicima istorije decenijama pisalo uz korišćenje podataka posleratne komunističke vlasti, koja je često preskakale činjenice o vojnom puču koji je tog dana izvela grupa visokih oficira Jugoslovenske vojske na čelu sa brigadnim generalom vojnog vazduhoplovstva Borivojem Mirkovićem.

Na ulicama Beograda nosile su se parole: „Bolje rat nego pakt”; „Bolje grob nego rob”, ali i kraljeve slike uz klicanje Velikoj Britaniji i Rusiji... Vražalićev film je kvalitetno produkcijski upakovan, izvrsno snimljen, zanimljiv i koristan.