Otkriven dvorac kralja Artura

U mestu Tintagel, u jugozapadnom engleskom okrugu Kornvol, tim britanskih arheologa pronašao je moguće mesto rođenja britanskog kralja Artura, koji se, prema srednjovekovnim pričama, početkom šestog veka borio protiv nadirućih Saksonaca.

Arheolozi su naišli na kamene zidove debele jedan metar, stepenice i delove kamenog poda, kao i na oko 150 delova grnčarije fine izrade, što, prema rečima Vina Skata, kustosa iz organizacije za očuvanje engleske baštine „Ingliš heritidž”, ukazuje da je reč o građevini, potencijalnoj kraljevskoj palati, u kojoj su živeli ljudi visokog društvenog statusa.

Građevina je, prema procenama arheologa, iz vremena Artura (iako je „obavijen” mitom i folklorom, istoričari veruju da je zaista postojao i vladao Britanijom krajem petog i početkom šestog veka). Arheolozi nisu pronašli tragove prirodne katastrofe, pa smatraju da je napuštena usled pokušaja njenih stanara da izbegnu kugu, koja je harala Britanijom i Mediteranskim svetom.

Priča o hrabrom kralju i heroju, njegovom magičnom maču Ekskaliburu, čarobnjaku Merlinu i vitezovima Okruglog stola vekovima je fascinirala ljude, a prvi put se pominje u delu klerika Džefrija od Monmuta „Istorija kraljeva Britanije”, vrlo popularnom u Srednjem veku (sve do 16. veka bilo je nekritički prihvatano; danas se smatra za istorijski nepouzdano delo).

Po njoj, kralj Artur je rođen upravo u Tintagelu iz ljubavne afere njegovog oca kralja Utera Pendragona, i lepe Igraine, supruge vojvode od Kornvola.

Knjigu je Džefri dovršio oko 1138. godine, kada je ovo mesto bilo nenaseljeno. Zamak, čije se ruševine nalaze na stenovitoj litici, izgrađen je oko stotinak godina kasnije i ne postoje nikakvi arheološki nalazi koji bi ga povezali sa legendarnim kraljem Arturom, ili čak ukazali da je bio istorijska ličnost.

Stoga je, kako je primetio britanski filolog i prevodilac Luis Torp (1913–1977), najverovatnije da je Džefri od Monmuta legendu o njemu izmislio, možda ne u potpunosti, ali je sigurno inspiraciju za nju pronašao u genealoškim spisima i usmenoj tradiciji koju su prenosili bardovi.

Nada, kako je poznato, umire poslednja, pa ona leži upravo u kamenu otkrivenom 1998. godine u Tintagelu, na kojem je utisnuta reč „Artognu”, možda, varijanta imena Artur. „Starost” kamena se uklapa u vremenski okvir istorijskog Artura i o toj povezanosti se raspravlja među istoričarima.