Naša mala kolonija u Indoneziji

Indonezija je zemlja na preko 14000 ostrva, u tropskom pojasu. Zemlja u kojoj živi preko 450 naroda i plemena, danas sa preko 240 miliona stanovnika. Dok su mnoga ostrva sićušna i nenaseljena, Java - "glavno" ostrvo, veće je od bivše Jugoslaije, ali su Sumatra, Borneo (čak i deo) ili Kalimantan, kao i Čelebes (Sulavesi) i zapadni deo Papueveči od Jave.

Međutim, na Javi živi skoro polovina stanovnika Indonezije. Iako poznata po ostrvima, brojnim aktivnim vulkanima, čestim zemljotresima, cunamiju (dva u poslednjih nekoliko godina), prebogatom životinjskom i biljnom svetu (još uvek se otkrivaju nove, nepoznate vrste), najbrojnijem muslimanskom stanovništvu na zemlji, korupciji, gotovo neverovatnim socijalnim razlikama, ostrvu Bali i čemu sve ne, mnogo je toga što je čini osobenom.

Iako je skoro 12000 kilometra daleko od Beograda, ova zemlja nije bez nas iz Srbije. Pored malog broja službenika ambasade, u Indoneziji boravi, živi i radi neveliki broj naših ljudi. Nekoliko naših žena svojevremeno se udalo za Indonežane, koje su uglavnom srele u Jugoslaviji. Njihova deca danas čine jednu posebnu grupu. Iako državljani Indonezije, govore srpski i mahom su pravoslavci. Drugu grupu čine naši koji ovde rade - svi više od deset godina, što u avijaciji, što kao privatni preduzetnici. Tako dvoje naših ljudi na Baliju dizajniraju, proizvode i širom sveta izvoze nakit (pretežno srebrni). Ima nas i u raznim drugim poslovima. Pored skoro trideset naših, uglavnom iz Beograda, tu su i ljudi iz drugih – ex YU država. Tako je na primer i poslednji ambasador bivše Jugoslavije (Hrvat) ostao u Džakarti.

Grupa zaposlenih u avijaciji (sem jednog, svi su došli iz Aviogeneksa) je povezana i poslom a i druženjem. Iako su neki zasnovali porodice u Džakarti, a drugi sa svojim porodicama došli iz Beograda, redovno se viđamo na slavama, dečjim rođendanima ili zajedničkim večerama. Indonežanske supruge se trude da govore srpski, da naprave poneko naše jelo, i da deca, pored indonežanskog i engleskog govore i srpski.

Kakva je situacija sa praznicima koji su ovih dana aktuelni? Iako je ovo preovlađujuće muslimanska država, kao državni praznici slave se svi veliki hrišćanski praznici - Božić, Nova Godina, Veliki Petak, Uskrs, Uspenje, ali i Hindu – Taipu sam i Kineska Nova Godina, pored naravno islamskih verskih praznika i Dana Nezavisnosti.

Kako su mnogi zapadni maniri davno prihvaćeni i ovde, to su svi trgovački centri ("šoping molovi") odavno okićeni jelkama i svim ukrasima koji se mogu videti u ostatku sveta.

Pred Božić (25 decembra) svuda se čuju poznate božićne melodije i pesme. TV standardno prikazuje poznate filmove sa temom života i stradanja Isusa Hrista (naravno, americke proizvodnje). Obično, mogu se videti i koncerti i svecana misa iz katoličke katedrale u Džakarti.

Ne tako davno, osnovana je Pravoslavna Crkva Indonezije, sa jednom parohijomi privremenom crkvom u Džakarti i još desetak parohija po Javi i Baliju. Crkva je pod jurisdikcijom patrijaršije u Hongkongu. Nju, pored Indonežana (koji su našeg porekla) koriste Grci, Kiprani i mi, Srbi, dok Rusi imaju svoju crkvu.

Treba znati da, pored jednog broja Indonežana - katolika, protestanata (i još nekih kongregacija), Kinezi (koji ovde žive već odavno) su najbrojniji pripadnici hrišćanskih crkava. Kako su Kinezi i daleko najbogatiji (govori se da drže preko 75% bogatstva u svojim rukama) to oni daju ton i proslavi Božića, a još više - Kineske Nove Godine. Tada sve prašti, bubnjevi zaglušuju (ali samo šoping centre i njihove enklave) a od crvenog i zlatnog mogu da "zabole oči".

Što se Nove Godine tiče, ona se, kao ni u većini zapadnoevropskih zemalja, ne slavi kao u Srbiji. Sa određenim popustima u odnosu na prethodni period, brojni hoteli nude novogodišnje večere i aranžmane. Džakarta – svečano okićena za Božić, ostaje tako i do početka januara.

A mi? Naše zajedničke proslave Nove Godine variraju od ambasadora do ambasadora i njihovih shvatanja misije i odnosa prema našoj maloj "koloniji". Sve što mogu da kažem je da je do sada bilo i lepih dočeka....