Neslavan kraj.

Francuska 122. divizija je prešla Albaniju, zajedno sa srpskom vojskom, stigavši – kako se to tada govorilo – u Staru Srbiju (Makedoniju). Njima su se pridružile i jedinice čuvenog našeg četničkog vojvode Jovana S. Stojkovića – Babunskog (1875–1920). Njegove jedinice bile su u sklopu pomenute francuske divizije, koja je ostala na Solunskom frontu i držala položaje sa južne strane Prespe.

Na severnom delu jezera i Peristera bile su utvrđene bugarske i nemačke jedinice, koje su skoro svakog dana slale veliki motorni čamac do varošice Resna, na istočnoj obali jezera radi izviđanja i pribavljanja hrane.

Francuski artiljerci behu kivni jer nisu uspevali da taj čamac pogode. Babunski je neuspešno pokušao da zamoli komandanta 122. divizije pukovnika Dešizela da mu dozvoli da sa četvoricom svojih ljudi proba da onesposobi nemački čamac, jer je pukovnik smatrao da je takav poduhvat rizičan. Vojvoda je na svoju ruku odabrao četvoricu momaka i na obali napravio čeku gde se Đermanska reka uliva u jezero.

Ta delta činila je mrtvi ugao savezničkoj artiljeriji, kojim je čamac često prolazio. Posle 48 časova iščekivanja čamac se pojavio i ukotvio. Nemački major i dvojica podoficira otišla su do sela radi nabavke namirnica, dok je u čamcu ostao samo mehaničar. U trenutku kada su se ova trojica vraćala u čamac natovareni hranom, četnici su iskočili iz ševara s puškama na gotovs, a Babunski je uzviknuo:

– Dole oružje! Ruke uvis, ili ste gotovi. Nemci se predadoše, a vojvodini momci ih vezaše osim mehaničara kome su naredili da čamac upravi ka francuskim položajima. Shvativši da nešto nije u redu, Bugari sa Peristera bezuspešno su pripucali, a Francuzi preuzeli vatru. Prilazeći francuskim položajima Babunski naredi da se umesto nemačkog ratnog barjaka stavi bela marama. Kada je čamac pristao i Babunski izašao sa zarobljenim Nemcima, Francuzi su bili iznenađeni, dok je pukovnik Dešizel oduševljeno uzviknuo:

– Za Srbina nema nemogućnosti čak i u najvećoj opasnosti, samo kada je rešen za izvršenje zadatka! Za ovaj podvig vojvoda Babunski primio je od Francuza Medalju Ratnog krsta sa palminom grančicom.

Po svršetku Velikoga rata, ovenčan slavom, vratio se u Veles, gde je, 17. februara 1920, umro od španske groznice. Pored ove uobičajene priče za javnost postoje sumnje da su ga poraženi Bugari otrovali (izjava njegovih direktnih potomaka). Pošto se rat uveliko završio trebalo je stvarati miroljubive odnose sa doskorašnjim protivnicima, tako da je ondašnja naša vlast tu istinu zataškala.

Udruženje rezervnih oficira i ratnika podiglo mu je skroman, ali lep spomenik u Velesu (u vidu granitnog zarubljenog obeliska na kome je orao sa raširenim krilima, a na sredini oval sa njegovim portretom), otkriven 29. oktobra 1924. Na otkrivanje, kao i na sahranu, došao je i izaslanik regenta Aleksandra (kasnijeg kralja ujedinitelja)... Bugari su, po svršetku Aprilskoga rata 1941, uništili spomenik, a vojvodin grob raskopali i kosti rasuli, slično kako su učinili sa Rajsovim srcem u kapeli na vrhu Kajmakčalana...

Dok je vojvoda Jovan S. Stojković – Babunski vojevao u Velikome ratu, bugarske vlasti su za vreme njihove okupacije Velesa, vojvodinu suprugu Radmilu uhapsili, a najmlađu ćerku dvogodišnju Zoricu izboli bajonetima... Nešto starija ćerka Natalija (*1904; udata Vasić) završila je medicinu i radila kao beogradski lekar. Umrla je u dubokoj starosti... Svi Babunski – izuzev slavnog osnivača – počivaju na Novom groblju u Beogradu.